Hervormde Gemeente Kinderdijk-Middelweg

16 | 07 | 2018

Ervaring uit het missionaire werkveld

Het paradijs op aarde in Kijkduin

Een paar weken geleden ben ik weer wezen wandelen op het strand met iemand uit Den Haag.

Laten we hem Karel noemen. Nadat we eerst elkaars wel en wee uitgewisseld hadden, stelde Karel mij de vraag hoe ik over het eeuwige leven dacht. Hoe ziet dat er uit en hoe zal het er daar aan toegaan? Hij had daar zelf wel bepaalde gedachten over die bij hem gegroeid waren door het lezen uit de Bijbel, maar er lagen voor hem ook nog wel wat onduidelijkheden. Ik ben toen begonnen bij het plan van God zoals ons dat in Genesis 1 verteld wordt. Hij heeft de hemel en de aarde geschapen en heeft de mensen aangesteld om de aarde te beheren. (26, 27) Door hun ongehoorzaamheid aan God zijn ze van Hem losgeraakt en in hun val hebben ze de hele schepping meegesleurd. Alle narigheid die er vandaag de dag op aarde is, komt ten diepste voort uit die ongehoorzaamheid. Toch heeft die narigheid niet het laatste woord, omdat God Zijn plan niet losgelaten heeft. Hij gaat een nieuwe aarde maken. (en een nieuwe hemel) Daar zal het weer zo zijn als in het paradijs, voordat de mensen ongehoorzaam waren aan God. De leeuw en het lammetje zullen naast elkaar in het veld liggen. Zonder dat de leeuw de drang voelt om het lammetje te verscheuren en zonder dat het lammetje bang is voor de leeuw. Onvoorstelbaar, maar waar, want zo wordt het in de Bijbel voor ons getekend. Karel kon zich daar wel in vinden en verheugde zich erop. Ik vertelde hem dat we al het mooie dat er nog steeds is op deze aarde en dat we soms ook ontmoeten, als voorproefjes mogen zien van wat er gaat komen.

Zo waren we al pratend een paar kilometer verder gelopen en kwamen we langs een restaurant in Kijkduin. Ik vroeg aan Karel of hij trek in koffie had en we zijn op het terras gaan zitten. Aan de serveerster die langskwam, gaf ik onze bestelling op: 1x koffie, 1x water en 2 stukken appeltaart zonder slagroom, want je moet tenslotte ook een beetje aan de lijn denken. Na ongeveer 5 minuten werd het bestelde op ons tafeltje gezet en hebben we ons gesprek voortgezet.

Maar al snel werden we afgeleid door een aantal huismussen. (waar zie je die nog!) Die hadden onze appeltaart ook ontdekt en zochten de mogelijkheid om ook een stukje te verorberen. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik het liefst alles zelf had opgegeten, maar die musjes waren zo leuk om te zien. Op een gegeven moment zaten er een aantal op mijn knieën. Anderen wipten op ons tafeltje en op het laatst zaten ze werkelijk op onze handen en op onze schoteltjes. Zo pikten ze heerlijk mee van onze appeltaart en ze waren helemaal niet bang.

Net als ik, genoot Karel er ook zichtbaar van. En opeens zei hij tegen mij dat dit wel een beetje leek op die nieuwe aarde waar we het over gehad hadden. De plaats waar de dieren geen angst meer hebben voor elkaar en voor de mensen. Nou, daar kon ik hem geen ongelijk in geven, want het was prachtig om mee te maken. We hadden het goed samen op het terrasje.

Hoeveel mooier zal het zijn op die nieuwe aarde die er zal komen. Ik kan bijna niet wachten……

Ad Vastenhoud

Zoeken
Nieuws

 

bakactie

 

Dagelijks Woord

Recent gewijzigd
Meest gelezen